Trúlofađur stúdent
13. júní 2007 klukkan 20:08
Daginn
Það er kannski kominn tími á smá blogg hérna það er orðið alveg doldið mikið langt síðan síðast og það hefur bara alveg nokkuð margt gerst á þessum tíma.
Þann 26. maí setti ég upp hvíta kollinn í Háskólabíó og varð loksins stúdent eftir að hafa barist í gegnum menntaskóla síðustu 4 árin. Það verður örugglega afskaplega skrítið í haust þegar skólarnir eru allir að byrja að þurfa ekkert að fara að kaupa bækur eða stússast neitt fyrir skólann, bara vera að vinna. En þetta á eftir að venjast eins og allt annað og þetta ár verður örugglega bara afskaplega ljúft eftir allt saman :)
En ég varð ekki bara stúdent þann 26. maí, ég varð líka unnusta. Hann Snorri minn skellti sér á skeljarnar og bað mín, hann var búinn að láta smíða ótrúlega fallega hringa fyrir okkur. Þannig að í dag erum við trúlofuð og voða hamingjusöm með þetta allt saman :)
Þetta er nú svona það helsta sem hefur gerst síðan síðast. Ég er bara að vinna á fullu og safna peningum því við erum á leið út í sólina eftir 2 vikur þannig að það er ekki seinna vænna að fara að vinna fyrir einhverjum aurum til að hafa með sér út :)
Það verður ósköp gott að komast út í sólina og hitan. Dvelja bara á sólbekknum í 2 heilar vikur eða flatmaga í laugini þegar manni er orðið of heitt, ekkert að mæta í vinnuna eða pæla í tímanum....þetta er hið ljúfa líf :)
En jæja ég held að það séu allir hættir að lesa þetta blessaða hálfdauða blogg mitt þannig að ég er að hugsa um að hafa þetta bara ekkert mikið lengra í þetta sinn...sæl að sinni :)
Það er kannski kominn tími á smá blogg hérna það er orðið alveg doldið mikið langt síðan síðast og það hefur bara alveg nokkuð margt gerst á þessum tíma.
Þann 26. maí setti ég upp hvíta kollinn í Háskólabíó og varð loksins stúdent eftir að hafa barist í gegnum menntaskóla síðustu 4 árin. Það verður örugglega afskaplega skrítið í haust þegar skólarnir eru allir að byrja að þurfa ekkert að fara að kaupa bækur eða stússast neitt fyrir skólann, bara vera að vinna. En þetta á eftir að venjast eins og allt annað og þetta ár verður örugglega bara afskaplega ljúft eftir allt saman :)
En ég varð ekki bara stúdent þann 26. maí, ég varð líka unnusta. Hann Snorri minn skellti sér á skeljarnar og bað mín, hann var búinn að láta smíða ótrúlega fallega hringa fyrir okkur. Þannig að í dag erum við trúlofuð og voða hamingjusöm með þetta allt saman :)
Þetta er nú svona það helsta sem hefur gerst síðan síðast. Ég er bara að vinna á fullu og safna peningum því við erum á leið út í sólina eftir 2 vikur þannig að það er ekki seinna vænna að fara að vinna fyrir einhverjum aurum til að hafa með sér út :)
Það verður ósköp gott að komast út í sólina og hitan. Dvelja bara á sólbekknum í 2 heilar vikur eða flatmaga í laugini þegar manni er orðið of heitt, ekkert að mæta í vinnuna eða pæla í tímanum....þetta er hið ljúfa líf :)
En jæja ég held að það séu allir hættir að lesa þetta blessaða hálfdauða blogg mitt þannig að ég er að hugsa um að hafa þetta bara ekkert mikið lengra í þetta sinn...sæl að sinni :)
Mamma mín er međ stćrri brjóst en ţú
15. maí 2007 klukkan 12:07
Daginn
Ég var búin að dunda mér við að gera svo fínt blogg sem kom svo ekkert....drasl. Það er nú samt ekkert merkilegt sem ég hef að segja. Það eina sem gerist í lífi mínu þessa dagana er að sitja á rassinum og reyna að læra eins mikið og ég get svona á meðan ég er í þessum blessuðu prófum. Ég er búin með 5 af 7 sem segir okkur að það eru ekki nema 2 eftir sem segir okkur það að þetta er að verða búið :) Og ef allt gengur upp þá mun ég smella hvítum kolli á hausinn minn við hátíðlega athöfn þann 26. maí.
En svona til að segja e-ð í þessu bloggi þá lennti ég í doldið skondnu atviki um daginn. Þannig var að við Snorri þurftum að vera með systur hans um daginn. Þetta eru 4 stelpur alveg hrikalega mikil krútt ;) Þannig var að við sóttum þær fyrr á leikskólan og fórum með þær í sund. Og eins og allir vita nú að þá er skilda að fara að pissa áður en maður fer í sundlaugina, þannig að við fundum okkur þetta fína klósett í búningsklefanum til að fara að pissa. Það tekur nú smá stund að láta 2 ungar dömur pissa og svona þannig að við vorum þarna inni í smá stund. Allt í einu lítur önnur þeirra á mig doldið rannsakandi augum og seigir svo "svana, hún mamma okkar, hún er með pínu stærri brjóst en þú". Þarna átti ég afskaplega erfitt með að sálast ekki úr hlátri því barninu var sko fúlasta alvara með það að móðir hennar væir með stærri brjóst, það eina sem ég gat stunið upp við aumingja barnið var "já, er það". Þetta var alveg einum og fyndið.
Þær eru alveg ótrúlega skondnar þessar systur og gaman að heyra hvað kemur upp úr þeim því stundum er það avleg ótrúlega fyndið.
En yfir í annað, ég held að ég sé búin að sigrast á sjúklegri nálahræðslu minni, eða kannski svona að hluta til....ég er nú engin súperman sko. En það að ég myndi sigrast á þessari einum of miklu nálahræðslu er hlutur sem ég hélt að mundi aldrei nokkurn tíman gerast.
Þannig er að Snorri var greyndur með sykursíki og þarf núna að sprauta sig með insúlíni oft á dag. Mér leyst ekkert á þetta fyrst þegar við fórum í apótekið að kaupa allar nálarnar og það sem þarf til að sjá um þetta. Ég sat þarna á stól meðan hjúkkan var að fræða okkur um þessa hluti og ég verð að segja að mér var farið að líða ekkert allt of vel, en ég lifði þetta nú samt af. En þegar við vorum komin heim var áskorun mín enn stærri, það var að sigrast á óttanum við 6mm skrímslið sem var í hinum endanum á sófanum sem var á leið inn í magan á manninum mínum. Mér leyst nú ekkert á þetta fyrst og var komin inn í sófan og fötin mín og orðin kóf sveitt af hærðslu við þessa 6mm nál sem var minn stæðsti ótti þá stundna og hún var ekki einu sinni að fara að stingast í mig eða neitt....þegar ég les þetta yfir lítur þetta út fyrir að vera doldið sjúklegt, ég ætti kannski að leita mér hjálpar hjá einhverjum virtum geðlækni hér í bæ??
En eftir að ég var búin að horfa á þetta skrímsli fara nokkrum sinnum inn í magan á mínum heitt elskaða er þetta nú aðeins farið að skána, núna get horft á hann gera þetta án þess að fara að sjá doppótt og verða hvít í framan og svitna og ég veit ekki hvað og hvað. þannig að virti geðlæknirinn ætti kannski að bíða betri tíma???
En ég ætti nú kannski ekki að vera að hrósa mér neitt mjög mikið, ef ég þarf að fara í sprutu einhvern daginn á örugglega eftir að stein lýða yfir mig ;)
En jæja ég held að þetta sé komið gott í bili...sæl að sinni :)
Ég var búin að dunda mér við að gera svo fínt blogg sem kom svo ekkert....drasl. Það er nú samt ekkert merkilegt sem ég hef að segja. Það eina sem gerist í lífi mínu þessa dagana er að sitja á rassinum og reyna að læra eins mikið og ég get svona á meðan ég er í þessum blessuðu prófum. Ég er búin með 5 af 7 sem segir okkur að það eru ekki nema 2 eftir sem segir okkur það að þetta er að verða búið :) Og ef allt gengur upp þá mun ég smella hvítum kolli á hausinn minn við hátíðlega athöfn þann 26. maí.
En svona til að segja e-ð í þessu bloggi þá lennti ég í doldið skondnu atviki um daginn. Þannig var að við Snorri þurftum að vera með systur hans um daginn. Þetta eru 4 stelpur alveg hrikalega mikil krútt ;) Þannig var að við sóttum þær fyrr á leikskólan og fórum með þær í sund. Og eins og allir vita nú að þá er skilda að fara að pissa áður en maður fer í sundlaugina, þannig að við fundum okkur þetta fína klósett í búningsklefanum til að fara að pissa. Það tekur nú smá stund að láta 2 ungar dömur pissa og svona þannig að við vorum þarna inni í smá stund. Allt í einu lítur önnur þeirra á mig doldið rannsakandi augum og seigir svo "svana, hún mamma okkar, hún er með pínu stærri brjóst en þú". Þarna átti ég afskaplega erfitt með að sálast ekki úr hlátri því barninu var sko fúlasta alvara með það að móðir hennar væir með stærri brjóst, það eina sem ég gat stunið upp við aumingja barnið var "já, er það". Þetta var alveg einum og fyndið.
Þær eru alveg ótrúlega skondnar þessar systur og gaman að heyra hvað kemur upp úr þeim því stundum er það avleg ótrúlega fyndið.
En yfir í annað, ég held að ég sé búin að sigrast á sjúklegri nálahræðslu minni, eða kannski svona að hluta til....ég er nú engin súperman sko. En það að ég myndi sigrast á þessari einum of miklu nálahræðslu er hlutur sem ég hélt að mundi aldrei nokkurn tíman gerast.
Þannig er að Snorri var greyndur með sykursíki og þarf núna að sprauta sig með insúlíni oft á dag. Mér leyst ekkert á þetta fyrst þegar við fórum í apótekið að kaupa allar nálarnar og það sem þarf til að sjá um þetta. Ég sat þarna á stól meðan hjúkkan var að fræða okkur um þessa hluti og ég verð að segja að mér var farið að líða ekkert allt of vel, en ég lifði þetta nú samt af. En þegar við vorum komin heim var áskorun mín enn stærri, það var að sigrast á óttanum við 6mm skrímslið sem var í hinum endanum á sófanum sem var á leið inn í magan á manninum mínum. Mér leyst nú ekkert á þetta fyrst og var komin inn í sófan og fötin mín og orðin kóf sveitt af hærðslu við þessa 6mm nál sem var minn stæðsti ótti þá stundna og hún var ekki einu sinni að fara að stingast í mig eða neitt....þegar ég les þetta yfir lítur þetta út fyrir að vera doldið sjúklegt, ég ætti kannski að leita mér hjálpar hjá einhverjum virtum geðlækni hér í bæ??
En eftir að ég var búin að horfa á þetta skrímsli fara nokkrum sinnum inn í magan á mínum heitt elskaða er þetta nú aðeins farið að skána, núna get horft á hann gera þetta án þess að fara að sjá doppótt og verða hvít í framan og svitna og ég veit ekki hvað og hvað. þannig að virti geðlæknirinn ætti kannski að bíða betri tíma???
En ég ætti nú kannski ekki að vera að hrósa mér neitt mjög mikið, ef ég þarf að fara í sprutu einhvern daginn á örugglega eftir að stein lýða yfir mig ;)
En jæja ég held að þetta sé komið gott í bili...sæl að sinni :)
Hitt og ţetta
23. apríl 2007 klukkan 16:10
Halló :)
Jæja það er nú kannski kominn tími á smá blogg hérna, fullt búið að gerast síðan síðast :) Það má kannski fyrst nefna það að við erum búin að fá okkur nýtt rúm. Jebbs við erum hætt að sofa í 90cm eftir heilt ár og meira en það. Við vorum orðin eins og e-ð 100 ára lið, illt hér og þar um líkaman eftir að hafa sofið í þessu litla rúmi. Nú eigum við 140 cm og sofum voða vært í nýja rúminu okkar eftir að hafa jafnað okkur á víðáttu brjálæðinu sem við fengum fyrstu næturnar :)
Svo erum við líka búin að kaupa nýjan bíl. Snorri gafst endanlega upp á því að eiga ekki jeppa svo hann fór og keypti sér einn slíkan. Nýji bíllinn dvelur nú á bílaplaninu hjá afa hans Snorra og er að gangast undir mjög nákvæmar læknisskoðanir áður en hann fær að fara að keyra upp um fjöll og fyrnindi :) Og svo á eftir að senda hann í bað þar sem hann er hrikalega subbulegur. Subbulegheitin ná sko langt yfir minn skíta- og rykstuðul og þá er nú mikið sagt, þannig að hann fær ærlegt bað þegar hann kemur heim :)
Svo er nú komið að aðal dæminu, skólinn er að verða búinn :) svoldið skrítið að vera að fara að klára þetta eftir 4 ár. Vorum einmitt að ræða þetta í beknum í morgunn að þetta var okkar síðasti mánudagur í dag :)
Á föstudaginn vorum við að dimmitera, sem var heljarinnar fjör. Komum til Önnu um 8 leitið og fjörið byrjaði um leið og við komum inn um dyrnar. Mér fannst reyndar hálf rónalegt að fara að fá sér áfengi svona eld smenna þannig að ég ákvað að hinkra með það til rúmlega 9 ;) Það var nú ferkar fámennt svona til að byrja með í fjörinu en svo fjölgaði allataf í hópnum þangað til öll týgrisdýrin voru saman komin í appelsínugulu búningunum sínum :) við vorum s.s. Tumi týgur í Bansímon, hrikalega sætur bekkur ;) Við vorum s.s. heima hjá Önnu allan morguninn og skemmtum okkur voða vel. Þegar klukkan sló rúmlega 11 var kominn tími til að fara í skólann. Það tók nú sinn tíma að koma öllum fullu Tumunum af stað en ferðin gekk bara vel hjá okkur. Þegar komið var í skólan voru það allskonar fýgúrur, aðrar teiknimyndapersónur, ofurhetjur, mýs, býflugur og hitt og þetta :) Við skemmtum okkur smá í garðinum í skólanum, fengum okkur pylsur og svona og héldum svo niðrí bæ. Þegar í bæinn var komið tók við ennþá meira fjör, þar voru krakkar úr borgó sem voru í bænum í sama tilgangi og við.....að dimmitera og skemmta sér vel :) Ég og íris fórum og heimsóttum ömmu í vinnuna þar sem hana langaði svo voðalega að sjá hvernig búningurinn væri :)
Þegar við vorum búin að dvelja þónokkra stund í bænum ákváðum við Íris að líklega væri best að fara að koma sér heim því við vorum orðnar frekar þreyttar og það var farið að örla á smá þynku. Við fórum því í strætó heim, án efa ferskustu farþegarnir. Önnur var ofurhetja og hin týgrisdýr ;)
Þegar klukkan var orðin rúmlega 5 skuttlaði Snorri mér Írisi og Rut svo í skólann þar sem biðu okkar rútur til að fara með okkur í mat sem haldinn var í Básum sem eru rétt fyrir utan Hveragerði. Þar fengum við voða góðan mat. Eftir matinn var barinn opinn og dansgólfið þakið fólki þar sem að bæði nemendur og kennarar skemmtu sér afskaplega vel. Svo um 11:30 var rútan tekin í bæinn og farið heim að lúra eftir fremur langan dag.
Þetta var samt alveg rosalega skemmtilegur dagur og heppnaðist mjög vel. Samt pínu skrítið að vera búin að þessu þar sem maður er búin að bíða mjög lengi eftir að þessi dagur renni upp.
En jæja við segjum þetta kannski gott í bili. En hvernig er það eru allir hættir að lesa þetta blogg nema Laufey og Íris??? Ekki það að ég sé e-ð hissa á því þar sem ég er mjög lélegur bloggari. Væri gaman ef þið hin...ef þið eruð einhver...mynduð kannski kommenta :)
En jæja við segjum þetta gott....sæl að sinni :)
Jæja það er nú kannski kominn tími á smá blogg hérna, fullt búið að gerast síðan síðast :) Það má kannski fyrst nefna það að við erum búin að fá okkur nýtt rúm. Jebbs við erum hætt að sofa í 90cm eftir heilt ár og meira en það. Við vorum orðin eins og e-ð 100 ára lið, illt hér og þar um líkaman eftir að hafa sofið í þessu litla rúmi. Nú eigum við 140 cm og sofum voða vært í nýja rúminu okkar eftir að hafa jafnað okkur á víðáttu brjálæðinu sem við fengum fyrstu næturnar :)
Svo erum við líka búin að kaupa nýjan bíl. Snorri gafst endanlega upp á því að eiga ekki jeppa svo hann fór og keypti sér einn slíkan. Nýji bíllinn dvelur nú á bílaplaninu hjá afa hans Snorra og er að gangast undir mjög nákvæmar læknisskoðanir áður en hann fær að fara að keyra upp um fjöll og fyrnindi :) Og svo á eftir að senda hann í bað þar sem hann er hrikalega subbulegur. Subbulegheitin ná sko langt yfir minn skíta- og rykstuðul og þá er nú mikið sagt, þannig að hann fær ærlegt bað þegar hann kemur heim :)
Svo er nú komið að aðal dæminu, skólinn er að verða búinn :) svoldið skrítið að vera að fara að klára þetta eftir 4 ár. Vorum einmitt að ræða þetta í beknum í morgunn að þetta var okkar síðasti mánudagur í dag :)
Á föstudaginn vorum við að dimmitera, sem var heljarinnar fjör. Komum til Önnu um 8 leitið og fjörið byrjaði um leið og við komum inn um dyrnar. Mér fannst reyndar hálf rónalegt að fara að fá sér áfengi svona eld smenna þannig að ég ákvað að hinkra með það til rúmlega 9 ;) Það var nú ferkar fámennt svona til að byrja með í fjörinu en svo fjölgaði allataf í hópnum þangað til öll týgrisdýrin voru saman komin í appelsínugulu búningunum sínum :) við vorum s.s. Tumi týgur í Bansímon, hrikalega sætur bekkur ;) Við vorum s.s. heima hjá Önnu allan morguninn og skemmtum okkur voða vel. Þegar klukkan sló rúmlega 11 var kominn tími til að fara í skólann. Það tók nú sinn tíma að koma öllum fullu Tumunum af stað en ferðin gekk bara vel hjá okkur. Þegar komið var í skólan voru það allskonar fýgúrur, aðrar teiknimyndapersónur, ofurhetjur, mýs, býflugur og hitt og þetta :) Við skemmtum okkur smá í garðinum í skólanum, fengum okkur pylsur og svona og héldum svo niðrí bæ. Þegar í bæinn var komið tók við ennþá meira fjör, þar voru krakkar úr borgó sem voru í bænum í sama tilgangi og við.....að dimmitera og skemmta sér vel :) Ég og íris fórum og heimsóttum ömmu í vinnuna þar sem hana langaði svo voðalega að sjá hvernig búningurinn væri :)
Þegar við vorum búin að dvelja þónokkra stund í bænum ákváðum við Íris að líklega væri best að fara að koma sér heim því við vorum orðnar frekar þreyttar og það var farið að örla á smá þynku. Við fórum því í strætó heim, án efa ferskustu farþegarnir. Önnur var ofurhetja og hin týgrisdýr ;)
Þegar klukkan var orðin rúmlega 5 skuttlaði Snorri mér Írisi og Rut svo í skólann þar sem biðu okkar rútur til að fara með okkur í mat sem haldinn var í Básum sem eru rétt fyrir utan Hveragerði. Þar fengum við voða góðan mat. Eftir matinn var barinn opinn og dansgólfið þakið fólki þar sem að bæði nemendur og kennarar skemmtu sér afskaplega vel. Svo um 11:30 var rútan tekin í bæinn og farið heim að lúra eftir fremur langan dag.
Þetta var samt alveg rosalega skemmtilegur dagur og heppnaðist mjög vel. Samt pínu skrítið að vera búin að þessu þar sem maður er búin að bíða mjög lengi eftir að þessi dagur renni upp.
En jæja við segjum þetta kannski gott í bili. En hvernig er það eru allir hættir að lesa þetta blogg nema Laufey og Íris??? Ekki það að ég sé e-ð hissa á því þar sem ég er mjög lélegur bloggari. Væri gaman ef þið hin...ef þið eruð einhver...mynduð kannski kommenta :)
En jæja við segjum þetta gott....sæl að sinni :)
Lífiđ og tilveran
10. mars 2007 klukkan 22:58
Halló
Það er kannski kominn tími á það að láta vita að mar sé á lífi og skrifa hér nokkrar línur þar sem það er nokkuð langt síðan ég hef gert það. Það hefur hitt og þetta gerst í lífi mínu síðan ég bloggaði hér síðast, bæði slæmt og gott.
Við byrjum á slæmu fréttunum, það gerðist þann 17. febrúar að hann afi minn ákvað að kveðja þennan heim. Þetta kom okkur mjög á óvart og við vorum alls ekki undir þetta búin. Þetta hefur því verið frekar erfiður tími, en þetta er allt að komast í samt lag aftur. Það er núna fyrst, eftir að jarðarförin og allt það stúss er búið sem maður er að átta sig á hlutnum og nú þarf maður bara smá tíma til að jafna sig og sætta sig við það hvernig hlutirnir fóru.
Hann Snorri minn er búin að standa sig eins og hetja og búin að þurfa að taka á móti mörgum heljarstórum skömmtum af tárum og öllu sem því fylgir, eitt er víst að þetta hefði verið mun verra án hans.
En ég ætla ekki að hafa þessi dapurlegu orð mín lengri þar sem ég á frekar erfitt með að tala um þetta enn sem komið er.
Yfir í eitthvað aðeins gleðilegra og minna væmið. Ég er loksins búin að plana sumarið, ég ákvað að líklega væri bara best að halda því áfram að selja skó, þannig að það verður mín vinna í sumar, annað árið í röð. Það er svosem bara alveg ágætt, ég verð nú samt ekki alveg allt sumarið ég ætla nú að taka mér smá frí. :)
Það er nebla þannig að hann elsku pabbi minn nær þeim merka áfanga að verða 50 ára síðar á þessu ári. Hann er búinn að velta fyrir sér hugmyndum um hvað hann eigi að gera í tilefni þess fram og til baka. Eftir mjög svo miklar pælingar ákvað hann að líklega væri best að nota peninginn sem hefðu kannski farið í veislu fyrir alla ættingjana, vinina og gamla kunningja sem maður er löngu hættur að hitta reglulega í það að bjóða familíuni til útlanda, sem að mínu mati var mjög góð ákvörðun. Eftir miklar pælingar og vangaveltur og eftir að ég var búin að bera hingað heim til hans útlanda bæklinga frá hinum og þessum ferðaskrifstofunum datt honum í hug að fara til Tyrklands :) Þar sem að ég og móðir mín erum álíka sjúkar í það að fara til útlanda vorum við fljótar að grípa þessa hugmynd hans, fórum á netið og fundum þetta líka fína hótel og það sem meira var, það var alveg nóg pláss fyrir okkur öll :) Þarna var ekki aftur snúið og faðir minn var kynntur fyrir ágætum þessa staðs. Ræða okkar mömmu um ágæti þessa hótels á Tyrklandi hefur greinilega borið árangur því það fór svo að hann ákvað að slá þessu föstu, þannig að við höldum til Tyrklands þann 29. júní næstkomandi og munum dvelja í sól og blíðu í heilar 2 vikur....sem verður voðalega ljúft. Við Snorri fáum sér íbúð fyrir okkur þar sem að móðir mín hafði töluverðar áhyggjur af því að ef við værum 5 í íbúð væri ekkert heitt vatn eftir í sturtuni þegar kæmi að henni að fara. Við systkynin eigum það nebla sameiginlegt að vera mjög svo lengi í sturtu, sem gerir það að verkum að stundum hefur það endað þannig að við klárum heita vatnið. Móður minni fannst það s.s. öruggara að hafa 2 íbúðir, því henni finnst sko ekkert fyndið þegar hún lendir í því að þurfa að fara í hálf kalda sturtu í útlöndum ;)
Þegar við komum heim úr blíðuni verðum við í borginni í rúma viku. En þá er plönuð hálendisferð. Þessi hálendisferð mun standa í rúma viku. Og svona til fróðleiks þá ætlum við að fara Gæsavatnaleið, en það er afskaplega falleg og mjög svo skemmtileg leið, mæli með henni fyrir alla þá sem finnst gaman að skoða landið sitt og hafa tök á því að ferðast um hálendið :)
Eftir þessar reysur mínar um Tyrkland og Ísland ætla ég svo að selja örlítið fleiri skó, og ég hef ekki ákveðið það ennþá hvenær ég hætti því. Veturinn er s.s. enn óljós en það kemur vonandi e-ð spennandi og skemmtilegt í ljós þegar nær dregur, hvort sem það verður skóli, vinna eða bara bæði.
En við segjum þetta kannski bara gott í bili. Ég held ég fari bar að leggja mig, ég er buin að vera ótrúlega einmanna í kveld þar sem að Snorri er fyrir austan og er búinn að vera þar alla helgina, gamla settið er í matarboði svo við brósi erum bara ein eftir heima og hann er að horfa á imbann svo ég stend ein eftir og það eina sem mér datt í hug að gera var að að blogga bara smá :)
En jæja nóg af bullinu....sæl að sinni :)
Það er kannski kominn tími á það að láta vita að mar sé á lífi og skrifa hér nokkrar línur þar sem það er nokkuð langt síðan ég hef gert það. Það hefur hitt og þetta gerst í lífi mínu síðan ég bloggaði hér síðast, bæði slæmt og gott.
Við byrjum á slæmu fréttunum, það gerðist þann 17. febrúar að hann afi minn ákvað að kveðja þennan heim. Þetta kom okkur mjög á óvart og við vorum alls ekki undir þetta búin. Þetta hefur því verið frekar erfiður tími, en þetta er allt að komast í samt lag aftur. Það er núna fyrst, eftir að jarðarförin og allt það stúss er búið sem maður er að átta sig á hlutnum og nú þarf maður bara smá tíma til að jafna sig og sætta sig við það hvernig hlutirnir fóru.
Hann Snorri minn er búin að standa sig eins og hetja og búin að þurfa að taka á móti mörgum heljarstórum skömmtum af tárum og öllu sem því fylgir, eitt er víst að þetta hefði verið mun verra án hans.
En ég ætla ekki að hafa þessi dapurlegu orð mín lengri þar sem ég á frekar erfitt með að tala um þetta enn sem komið er.
Yfir í eitthvað aðeins gleðilegra og minna væmið. Ég er loksins búin að plana sumarið, ég ákvað að líklega væri bara best að halda því áfram að selja skó, þannig að það verður mín vinna í sumar, annað árið í röð. Það er svosem bara alveg ágætt, ég verð nú samt ekki alveg allt sumarið ég ætla nú að taka mér smá frí. :)
Það er nebla þannig að hann elsku pabbi minn nær þeim merka áfanga að verða 50 ára síðar á þessu ári. Hann er búinn að velta fyrir sér hugmyndum um hvað hann eigi að gera í tilefni þess fram og til baka. Eftir mjög svo miklar pælingar ákvað hann að líklega væri best að nota peninginn sem hefðu kannski farið í veislu fyrir alla ættingjana, vinina og gamla kunningja sem maður er löngu hættur að hitta reglulega í það að bjóða familíuni til útlanda, sem að mínu mati var mjög góð ákvörðun. Eftir miklar pælingar og vangaveltur og eftir að ég var búin að bera hingað heim til hans útlanda bæklinga frá hinum og þessum ferðaskrifstofunum datt honum í hug að fara til Tyrklands :) Þar sem að ég og móðir mín erum álíka sjúkar í það að fara til útlanda vorum við fljótar að grípa þessa hugmynd hans, fórum á netið og fundum þetta líka fína hótel og það sem meira var, það var alveg nóg pláss fyrir okkur öll :) Þarna var ekki aftur snúið og faðir minn var kynntur fyrir ágætum þessa staðs. Ræða okkar mömmu um ágæti þessa hótels á Tyrklandi hefur greinilega borið árangur því það fór svo að hann ákvað að slá þessu föstu, þannig að við höldum til Tyrklands þann 29. júní næstkomandi og munum dvelja í sól og blíðu í heilar 2 vikur....sem verður voðalega ljúft. Við Snorri fáum sér íbúð fyrir okkur þar sem að móðir mín hafði töluverðar áhyggjur af því að ef við værum 5 í íbúð væri ekkert heitt vatn eftir í sturtuni þegar kæmi að henni að fara. Við systkynin eigum það nebla sameiginlegt að vera mjög svo lengi í sturtu, sem gerir það að verkum að stundum hefur það endað þannig að við klárum heita vatnið. Móður minni fannst það s.s. öruggara að hafa 2 íbúðir, því henni finnst sko ekkert fyndið þegar hún lendir í því að þurfa að fara í hálf kalda sturtu í útlöndum ;)
Þegar við komum heim úr blíðuni verðum við í borginni í rúma viku. En þá er plönuð hálendisferð. Þessi hálendisferð mun standa í rúma viku. Og svona til fróðleiks þá ætlum við að fara Gæsavatnaleið, en það er afskaplega falleg og mjög svo skemmtileg leið, mæli með henni fyrir alla þá sem finnst gaman að skoða landið sitt og hafa tök á því að ferðast um hálendið :)
Eftir þessar reysur mínar um Tyrkland og Ísland ætla ég svo að selja örlítið fleiri skó, og ég hef ekki ákveðið það ennþá hvenær ég hætti því. Veturinn er s.s. enn óljós en það kemur vonandi e-ð spennandi og skemmtilegt í ljós þegar nær dregur, hvort sem það verður skóli, vinna eða bara bæði.
En við segjum þetta kannski bara gott í bili. Ég held ég fari bar að leggja mig, ég er buin að vera ótrúlega einmanna í kveld þar sem að Snorri er fyrir austan og er búinn að vera þar alla helgina, gamla settið er í matarboði svo við brósi erum bara ein eftir heima og hann er að horfa á imbann svo ég stend ein eftir og það eina sem mér datt í hug að gera var að að blogga bara smá :)
En jæja nóg af bullinu....sæl að sinni :)
Organdi smákrakki međ hvítan koll
06. febrúar 2007 klukkan 00:39
Halló :)
Jæja það er kannski kominn tími til að hætta að hafa þetta reiðiblogg lengur og koma með e-ð gleðilegra hérna inn enda er ég löngu hætt að vera reið :)
Það er nú samt ekkert merkilegt búið að gerast í lífi mínu síðan ég bloggaði síðast. Lífið gengur bara sinn vanagang og maður fer í vinnu og skóla til skiptis og allt er samkvæmt venju :)
Verð reyndar að segja ykkur að ég er búin í jaxlatökunni ógurlegu og eins og þið takið kannksi eftir þá lifði ég það af...ótrúlegt en samt satt. Og svei mér þá, ég lifi bara nokkuð góðu lífi þrátt fyrir að ég sé ekki með allar tennurnar mínar :) Þetta var nú ekki mjög mikið mál sko, pínu vont þegar deyfingin var að fara úr en annars var ég bara nokkuð hress.
Þótti samt betra að hafa mútter með svona sem andlegann stuðning meðan á þessu stóð, svona mömmur geta alveg gert kraftaverk þó þær sitji bara á biðstofunni og bíði þá er voða gott að vita af þeim :) Hún móðir mín fær allavega alltaf þann "heiður" að koma með dóttur sinni ef eitthvað bjátar á og það þarf að leita til læknis. Það er nú einu sinni þannig að ég er með læknisfóbíu á alvarlegu stigi og mér væri hreinlega sama þó þessi stétt myndi öll saman deyja út. Ég er með ofurhræðslu á sprautum og ef ég þarf að fara í blóðprufu eða bólusetningu eða e-ð þessháttar breytist ég á svipstundu í organdi smákrakka sem lætur öllum illum látum til þess eins og reyna að sleppa við að láta sprauta sig. Oftar en ekki tekst hjúkkuni þó að tala mig til og enn og aftur þarf mamma að veita andlegan stuðning og halda í hendina á dóttur sinni. Eftir sprautuna fær hún þann "heiður" að draga þetta ofvaxna organdi smábarn sitt sem er enn hálf kjökrandi út af heilsugæsluni....veit ekki alveg hversu spennandi hlutverk þetta er, en svona er það að eiga barn sem er með sprautufóbíu á hættulegu stigi.
Ég hreinlega veit ekki alveg hvernig það verður þegar kemur að því að ég verði móðir og þarf að fara með barnið mitt í skoðanir og allskonar sprautur. Ég verð örugglega umtöluð á kaffistofu heilsugæslunar fyrir að vera mamman sem getur ekki komið með barnið sitt í sprautu án þess að hún lýði út af, veit ekki alveg hvort það er mjög mikill heiður.
Ég meina ég væri alveg til í að vera góður borgari og fara t.d. í blóðbankann reglulega til að gefa blóð og leggja þannig mitt af mörkum við að bjarga mannslífum. En ég myndi örugglega ganga frá hjúkkum blóðbankans þegar ég kæmi. Annaðhvort myndi ég breytast í organdi smákrakka eða þá að ég myndi bara lýða út af eins og skot, heimsókn mín í blóðbankann væri hreinasta martröð fyrir hjúkkurnar og örugglega ekki vel þegin.
Ég geri fastlega ráð fyrir að ég væri bara send út og fengi ekki að gefa blóð vegna óláta. Þannig að...ég held ég verði að sætta mig við það að bjarga ekki mannslífum með blóðgjöfum.
Jæja kannski spurning um að koma með einhverjar fleiri fréttir, aðrar en þær að ég er aumingi þegar kemur að því að fara til læknis ;)
Nú er skólinn að klárast og það stittist óðum í að mar hlaupi um bæinn í kjánalegum grímubúningi, taki stúdentsprófin og skelli svo hvítum kolli á hausinn sinn til að klára dæmið og brosi framan í heiminn sem nýstúdent :) ég hreinlega get ekki beðið, vona bara að þetta gangi allt vel og mar nái öllu og sonna, væri nú leiðinlegra að þurfa að gera þetta allt saman aftur.
En jæja ég er að hugsa um að láta þetta duga svona í bili allavega, þannig að ég segi bara...sæl að sinni :)
Jæja það er kannski kominn tími til að hætta að hafa þetta reiðiblogg lengur og koma með e-ð gleðilegra hérna inn enda er ég löngu hætt að vera reið :)
Það er nú samt ekkert merkilegt búið að gerast í lífi mínu síðan ég bloggaði síðast. Lífið gengur bara sinn vanagang og maður fer í vinnu og skóla til skiptis og allt er samkvæmt venju :)
Verð reyndar að segja ykkur að ég er búin í jaxlatökunni ógurlegu og eins og þið takið kannksi eftir þá lifði ég það af...ótrúlegt en samt satt. Og svei mér þá, ég lifi bara nokkuð góðu lífi þrátt fyrir að ég sé ekki með allar tennurnar mínar :) Þetta var nú ekki mjög mikið mál sko, pínu vont þegar deyfingin var að fara úr en annars var ég bara nokkuð hress.
Þótti samt betra að hafa mútter með svona sem andlegann stuðning meðan á þessu stóð, svona mömmur geta alveg gert kraftaverk þó þær sitji bara á biðstofunni og bíði þá er voða gott að vita af þeim :) Hún móðir mín fær allavega alltaf þann "heiður" að koma með dóttur sinni ef eitthvað bjátar á og það þarf að leita til læknis. Það er nú einu sinni þannig að ég er með læknisfóbíu á alvarlegu stigi og mér væri hreinlega sama þó þessi stétt myndi öll saman deyja út. Ég er með ofurhræðslu á sprautum og ef ég þarf að fara í blóðprufu eða bólusetningu eða e-ð þessháttar breytist ég á svipstundu í organdi smákrakka sem lætur öllum illum látum til þess eins og reyna að sleppa við að láta sprauta sig. Oftar en ekki tekst hjúkkuni þó að tala mig til og enn og aftur þarf mamma að veita andlegan stuðning og halda í hendina á dóttur sinni. Eftir sprautuna fær hún þann "heiður" að draga þetta ofvaxna organdi smábarn sitt sem er enn hálf kjökrandi út af heilsugæsluni....veit ekki alveg hversu spennandi hlutverk þetta er, en svona er það að eiga barn sem er með sprautufóbíu á hættulegu stigi.
Ég hreinlega veit ekki alveg hvernig það verður þegar kemur að því að ég verði móðir og þarf að fara með barnið mitt í skoðanir og allskonar sprautur. Ég verð örugglega umtöluð á kaffistofu heilsugæslunar fyrir að vera mamman sem getur ekki komið með barnið sitt í sprautu án þess að hún lýði út af, veit ekki alveg hvort það er mjög mikill heiður.
Ég meina ég væri alveg til í að vera góður borgari og fara t.d. í blóðbankann reglulega til að gefa blóð og leggja þannig mitt af mörkum við að bjarga mannslífum. En ég myndi örugglega ganga frá hjúkkum blóðbankans þegar ég kæmi. Annaðhvort myndi ég breytast í organdi smákrakka eða þá að ég myndi bara lýða út af eins og skot, heimsókn mín í blóðbankann væri hreinasta martröð fyrir hjúkkurnar og örugglega ekki vel þegin.
Ég geri fastlega ráð fyrir að ég væri bara send út og fengi ekki að gefa blóð vegna óláta. Þannig að...ég held ég verði að sætta mig við það að bjarga ekki mannslífum með blóðgjöfum.
Jæja kannski spurning um að koma með einhverjar fleiri fréttir, aðrar en þær að ég er aumingi þegar kemur að því að fara til læknis ;)
Nú er skólinn að klárast og það stittist óðum í að mar hlaupi um bæinn í kjánalegum grímubúningi, taki stúdentsprófin og skelli svo hvítum kolli á hausinn sinn til að klára dæmið og brosi framan í heiminn sem nýstúdent :) ég hreinlega get ekki beðið, vona bara að þetta gangi allt vel og mar nái öllu og sonna, væri nú leiðinlegra að þurfa að gera þetta allt saman aftur.
En jæja ég er að hugsa um að láta þetta duga svona í bili allavega, þannig að ég segi bara...sæl að sinni :)
Reiđiblogg
17. janúar 2007 klukkan 23:44
Halló
Sko, ég er mjög pirruð, eða ég var mjög pirruð kannski frekar því ég er alveg búin að jafna mig, eða svona næstum því allavega.
Þannig var að ég fór eins og alla aðra morgna á rauðu þrumuni í skólann. Byrjaði eins og marga aðra morgna á því að sækja Írisi, jeppaðist smá í gegnum götuna hennar því snjórinn hafði ákveðið að safnast allur fyrir í haug á götuni, það var nú svosem allt í góðu, bara gaman að torfærast smá svona í morgunnsárið. Svo fórum við stöllur í skólann eins og alla aðra morgna, í þetta skiptið fórum við samt í brjáluðu roki með snjóbyl á köflum. En þar sem við erum mjög þolinmóðar ungar stúlkur tókst okkur að komast í skólann á nokkurnvegin tilsettum tíma og halda ró okkar í umferðinni sem rétt mjakaðist áfram.
En það vildi svo "skemmtiega" til að sögutíminn sem ég átti að mæta í kl 8:10 féll niður og þess má til gamans geta að þetta var tvöfaldur tími, FRÁBÆRT ég sem hafði lagt mikið á mig að vakna um morguninn. Ég hefði sumsé ekki þurft að mæta fyrr en 9:45, ég ákvað samt að bíða í skólanum eftir næsta tíma og halda ró minni þó það sé mjög pirrandi að lenda í þessu og hanga í 80 og gera ekki baun í bala nema þá að tala við þessa fáu bekkjarfélaga sem ákváðu að bíða líka.
Eftir hrakfarir morgunsinns lofaði dagurinn nú bara nokkuð góðu sko. En á leiðini heim endurtók pirringurinn sig, og hann varð meira að segja svona 3X meiri en um morguninn. Þannig var að einhver vanviti frá borginni var sendur til að moka götuna mína. Hann stóð sig nokkuð vel í fyrra skiptið sem hann kom, hann gerði þó eina villu og það var að moka fyrir allar innkeyrslur í götuni og filla öll gesta stæði af snjó þannig að það er ekki hægt að nota þau. En það var nú svosem alveg yfirstíganlegt, því á þessum tíma komst ég heim til mín án mikilla vandræða. En þegar ég og rauða þruman komum inn í götuna í dag blasti við okkur fjall fyrir framan innkeyrsluna, vanvitin hafði semsagt látið sjá sig aftur og hafði ákveðið að búa til eftirlíkingu af mount Everest fyrir framan innkeyrsluna mína. En þar sem að ég efast ekkert um jeppa hæfileika rauðu þrumunar óð ég á Everest og ætlaði yfir en ó nei takk, ég sat pikk föst í miðju fjalli.
Ég varð örlítið reið verð ég að segja og Snorri sem var í símanum einmitt meðan á þessu stóð fékk reiðilestur á háa C-inu um það hversu miklir vanvitar þetta væru og ég man bara hreinlega ekki öll ljótu orðin sem ég sagði. Snorri brást hins vegar öðruvísi við en ég og fór bara að hlæja að mér, mér fannst þetta bara einfaldlega ekkert fyndið, að vera föst í skafli fyrir FRAMAN húsið mitt frekar hallærislegt verð ég að segja. Nágrannastelpan kom líka út og starði á mig þar sem ég reyndi að láta reiði mína bitna á fjallinu með því að spóla það niður. En það gerðist ekki neitt og ég var bara ennþá pikk föst og nágranninn hélt bara áfram að horfa á mig eins og ég væri fáviti mér til mikils ama því þetta var mjög asnalegt get ég sagt ykkur. Eftir að ég áttaði mig á því að það þýddi víst lítið að spóla sótti ég mér skóflu og fór að moka, eftir mokstur í svona 15 mínútur eða svo losnaði helvítis druslan loksins.
Skil bara ekkert í því af hverju þeir eru að moka þessar húsagötur svona, ég hélt að með þessum mokstri ætti að vera auðveldara að komast heim til sín en það er nú ekki svo gott í minni götu því maður þarf að vera í jeppaleik til að komast heim, moka og alles. Ég er sko ekki sátt og ef ég verð vör við þennan mokandi vanvita á ljóta traktornum sínum þegar ég er heima ætla ég út og banka upp á hjá honum og segja honum skoðun mína á þessu máli því ég er sko ekki sátt. En ég er allavega búin að tryggja grönnum mínum umræðuefni við kvöldverðinn í kvöld, nú geta þau rætt um það hvað stelpan á nr. 6 er mikill asni að festa sig í innkeyrsluni, ég meina það eru nú ekki allir sem ráða við það ;)
Svei mér þá ef þetta stiður ekki bara hugmyndina um að flyrja til Hveragerðis, ég ætla allavega að kynna mér það hvernig göturnar þar eru mokaðar áður en ég flyt þangað :)
En ég held að þetta sé komið gott barasta, ég læt ykkur kannski vita hvernig fundur minn við mokandi vanvitan var ef ég verð svo heppin að fá að hitta hann. En við látum þetta duga svona í bili allavega...sæl að sinni :)
Sko, ég er mjög pirruð, eða ég var mjög pirruð kannski frekar því ég er alveg búin að jafna mig, eða svona næstum því allavega.
Þannig var að ég fór eins og alla aðra morgna á rauðu þrumuni í skólann. Byrjaði eins og marga aðra morgna á því að sækja Írisi, jeppaðist smá í gegnum götuna hennar því snjórinn hafði ákveðið að safnast allur fyrir í haug á götuni, það var nú svosem allt í góðu, bara gaman að torfærast smá svona í morgunnsárið. Svo fórum við stöllur í skólann eins og alla aðra morgna, í þetta skiptið fórum við samt í brjáluðu roki með snjóbyl á köflum. En þar sem við erum mjög þolinmóðar ungar stúlkur tókst okkur að komast í skólann á nokkurnvegin tilsettum tíma og halda ró okkar í umferðinni sem rétt mjakaðist áfram.
En það vildi svo "skemmtiega" til að sögutíminn sem ég átti að mæta í kl 8:10 féll niður og þess má til gamans geta að þetta var tvöfaldur tími, FRÁBÆRT ég sem hafði lagt mikið á mig að vakna um morguninn. Ég hefði sumsé ekki þurft að mæta fyrr en 9:45, ég ákvað samt að bíða í skólanum eftir næsta tíma og halda ró minni þó það sé mjög pirrandi að lenda í þessu og hanga í 80 og gera ekki baun í bala nema þá að tala við þessa fáu bekkjarfélaga sem ákváðu að bíða líka.
Eftir hrakfarir morgunsinns lofaði dagurinn nú bara nokkuð góðu sko. En á leiðini heim endurtók pirringurinn sig, og hann varð meira að segja svona 3X meiri en um morguninn. Þannig var að einhver vanviti frá borginni var sendur til að moka götuna mína. Hann stóð sig nokkuð vel í fyrra skiptið sem hann kom, hann gerði þó eina villu og það var að moka fyrir allar innkeyrslur í götuni og filla öll gesta stæði af snjó þannig að það er ekki hægt að nota þau. En það var nú svosem alveg yfirstíganlegt, því á þessum tíma komst ég heim til mín án mikilla vandræða. En þegar ég og rauða þruman komum inn í götuna í dag blasti við okkur fjall fyrir framan innkeyrsluna, vanvitin hafði semsagt látið sjá sig aftur og hafði ákveðið að búa til eftirlíkingu af mount Everest fyrir framan innkeyrsluna mína. En þar sem að ég efast ekkert um jeppa hæfileika rauðu þrumunar óð ég á Everest og ætlaði yfir en ó nei takk, ég sat pikk föst í miðju fjalli.
Ég varð örlítið reið verð ég að segja og Snorri sem var í símanum einmitt meðan á þessu stóð fékk reiðilestur á háa C-inu um það hversu miklir vanvitar þetta væru og ég man bara hreinlega ekki öll ljótu orðin sem ég sagði. Snorri brást hins vegar öðruvísi við en ég og fór bara að hlæja að mér, mér fannst þetta bara einfaldlega ekkert fyndið, að vera föst í skafli fyrir FRAMAN húsið mitt frekar hallærislegt verð ég að segja. Nágrannastelpan kom líka út og starði á mig þar sem ég reyndi að láta reiði mína bitna á fjallinu með því að spóla það niður. En það gerðist ekki neitt og ég var bara ennþá pikk föst og nágranninn hélt bara áfram að horfa á mig eins og ég væri fáviti mér til mikils ama því þetta var mjög asnalegt get ég sagt ykkur. Eftir að ég áttaði mig á því að það þýddi víst lítið að spóla sótti ég mér skóflu og fór að moka, eftir mokstur í svona 15 mínútur eða svo losnaði helvítis druslan loksins.
Skil bara ekkert í því af hverju þeir eru að moka þessar húsagötur svona, ég hélt að með þessum mokstri ætti að vera auðveldara að komast heim til sín en það er nú ekki svo gott í minni götu því maður þarf að vera í jeppaleik til að komast heim, moka og alles. Ég er sko ekki sátt og ef ég verð vör við þennan mokandi vanvita á ljóta traktornum sínum þegar ég er heima ætla ég út og banka upp á hjá honum og segja honum skoðun mína á þessu máli því ég er sko ekki sátt. En ég er allavega búin að tryggja grönnum mínum umræðuefni við kvöldverðinn í kvöld, nú geta þau rætt um það hvað stelpan á nr. 6 er mikill asni að festa sig í innkeyrsluni, ég meina það eru nú ekki allir sem ráða við það ;)
Svei mér þá ef þetta stiður ekki bara hugmyndina um að flyrja til Hveragerðis, ég ætla allavega að kynna mér það hvernig göturnar þar eru mokaðar áður en ég flyt þangað :)
En ég held að þetta sé komið gott barasta, ég læt ykkur kannski vita hvernig fundur minn við mokandi vanvitan var ef ég verð svo heppin að fá að hitta hann. En við látum þetta duga svona í bili allavega...sæl að sinni :)
04. janúar 2007 klukkan 21:29
Daginn daginn :)
Það er kannski kominn tími á að skrifa hér nokkrar línur ef það eru ekki allir hættir að lesa þetta blogg. Gleðilegt ár og gleðileg jól :)
Jólin hér á þessum bæ voru haldin með mjög svo hefðbundnum hætti, enda næstum því guðlast að fara að breyta e-ð út af vananum á sjálfum jólunum ;) Áramótin eru mun frjálslegri að mínu mati :) En ég hef annas bara haft það afskaplega gott í fríinu. Við hjúin erum bara búin að vera að dúllast saman á milli þess sem við höfum ekki verið að vinna.
En nú er komið nýtt ár og skólinn byrjaði aftur eftir fríið í morgunn, get ekki sagt að ég hafi hoppað hæð mína af kæti þegar ég heyrði í vekjaraklukkuni í morgunn. Við vekjarinn erum nebla ekkert svo góðir vinir, hann er bara með hávaða en ég er meira fyrir rólegheitin allavega svona snemma á morgnanna. Það er s.s. vekjaranum að kenna að ég er stundum pínu úrill þegar ég er að vakna, ætli það bitni nú samt ekki mest á honum Snorra mínum að taka á móti þeim pirring :)
En það er nú ekkert merkilegt sem ég hef að segja, jólin og áramótin hafa verið afskaplega ljúf. Hátíðirnar hafa líka verið alveg "yndisleg" fyrir bumbuna mína sem vill bara stækka og borða meira óholt, kannski mar fari að gera e-ð í því að tortíma jólabumbuni á nýju ári, ég get allavega hugsað um að tortíma henni það er skref nr. 1 svo er annað mál hvort ég taki skref 2 og geri e-ð í málinu:)
En jæja það er held ég ekkert meira merkilegt sem ég hef að segja hérna, þetta var nú bara svona rétt smá innskot til að láta vita að ég væri nú enn á lífi ef einhver var kannski hugsanlega farin að óttast um það. Svo er mútter líka búin í vinnuni og hún getur víst ómögulega rölt heim öll þessi 30 skref svo elskuleg dóttir hennar ætlar að sækja hana ;)
En við segjum það gott í bili....sæl að sinni :)
Það er kannski kominn tími á að skrifa hér nokkrar línur ef það eru ekki allir hættir að lesa þetta blogg. Gleðilegt ár og gleðileg jól :)
Jólin hér á þessum bæ voru haldin með mjög svo hefðbundnum hætti, enda næstum því guðlast að fara að breyta e-ð út af vananum á sjálfum jólunum ;) Áramótin eru mun frjálslegri að mínu mati :) En ég hef annas bara haft það afskaplega gott í fríinu. Við hjúin erum bara búin að vera að dúllast saman á milli þess sem við höfum ekki verið að vinna.
En nú er komið nýtt ár og skólinn byrjaði aftur eftir fríið í morgunn, get ekki sagt að ég hafi hoppað hæð mína af kæti þegar ég heyrði í vekjaraklukkuni í morgunn. Við vekjarinn erum nebla ekkert svo góðir vinir, hann er bara með hávaða en ég er meira fyrir rólegheitin allavega svona snemma á morgnanna. Það er s.s. vekjaranum að kenna að ég er stundum pínu úrill þegar ég er að vakna, ætli það bitni nú samt ekki mest á honum Snorra mínum að taka á móti þeim pirring :)
En það er nú ekkert merkilegt sem ég hef að segja, jólin og áramótin hafa verið afskaplega ljúf. Hátíðirnar hafa líka verið alveg "yndisleg" fyrir bumbuna mína sem vill bara stækka og borða meira óholt, kannski mar fari að gera e-ð í því að tortíma jólabumbuni á nýju ári, ég get allavega hugsað um að tortíma henni það er skref nr. 1 svo er annað mál hvort ég taki skref 2 og geri e-ð í málinu:)
En jæja það er held ég ekkert meira merkilegt sem ég hef að segja hérna, þetta var nú bara svona rétt smá innskot til að láta vita að ég væri nú enn á lífi ef einhver var kannski hugsanlega farin að óttast um það. Svo er mútter líka búin í vinnuni og hún getur víst ómögulega rölt heim öll þessi 30 skref svo elskuleg dóttir hennar ætlar að sækja hana ;)
En við segjum það gott í bili....sæl að sinni :)
Rostungur í prófum
15. desember 2006 klukkan 17:32
Daginn :)
Þá er maður komin í jólafrí, þó ótrúlegt megi virðast þá vildi svo skemmtilega til að þessi blessuðu próf kláruðust :) ekki verður gefið upp á þessu stigi málsins hvernig gekk enda hef ég ekki hugmynd um það, þetta er allt spurning um það hvort að kennarinn verði sammála öllu því sem ég skrifaði, bæði í bulli og alvöru :)
Það hefur nú ekki mikið gerst að undanförnu enda er ég bara búna að vera að læra svona að mestu leiti. Fór reyndar í vinnuna um helgina sem var bara fínt sko svo breyttist ég í hamstur á laugardaginn og rostung á sunnudaginn. Þannig var að endajaxlinn minn var með einhver mótmæli. Byrjaði að finna smá til á föstudaginn en var nú ekkert að kippa mér upp við það, á laugardaginn var ég orðin smá bólgin öðrumegin...s.s. orðin eins og hamstur. Ég var heldur ekkert að kippa mér neitt upp við það, ætlaði bara að bíða þar til þetta færi. En um nóttina vaknaði ég doldið mikið illt í kjaftinum en það eina sem var í stöðuni svona um miðja nótt var að snú sér bara á hina hliðina og halda áfram að kúra. En þegar ég vaknaði á sunnudagsmorguninn kíkti ég í spegil og ómæ god....ég var eins og rostungur. Við erum að tala um að það var eins og ég væri búin að troða heilum húbba búbba tyggjópakka í kinnina og geyma hann þar. Mér fannst þetta nú pínu fyndið verð ég að segja. Fór niður þar sem að Snorri og mamma voru sýndi þeim fyndna rostunga andlitið mitt, í von um að þeim myndi finnast þetta pínu fyndið. En henni móður minni var ekki skemmt, hún bara ákallaði guð nokkrum sinnum. Henni fannst þetta bara ekkert fyndið og ekki SNorra heldur, þetta var s.s. misheppnaður brandari á sunnudagsmorgni. Mamma skipaði mér upp að klæða mig því nú færi ég til læknis og fengi meðal. Ég reyndi samningaviðræður um að ég mætti fá mér að borða og fara í sturtu fyrst því ég gæti ekki farið með svona skítugt hár til læknis. Þessar kröfur mínar voru ekki samþyktar. Mér var bara sagt að drífa mig því það væri sko stórhættulegt að vera með síkingu í hausnum, og svo spurði hún hvort ég ætla að reyna að kála mér eða hvað. Það var nú ekki það sem ég ætlaði að gera sko, ég meina kannski ætlaði endajaxlinn að kála mér, það var nú einu sinni hann sem var með mótmæli, ekki ég. En ég byrjaði s.s. þennan annars ágæta sunnudag á því að fara í heimsókn til læknis með móður mína og Snorra í eftirdragi, þau komu með sem andlegur stuðningu þar sem læknar eru erkióvinir mínir.
En ég er núna að taka einhverjar ógeðslegar síklatöflur með vondu bragði. Hætti reyndar að taka þær á mið. því mér fannst nóg komið og bólgan var svona næstum öll farin. Þegar hann faðir minn komst að því vissi ég ekki hvert hann ætlaði, hann skipaði dóttur sinni að gjöra svo vel að taka þessar töflur og ekkert múður með það, og svo spurði hann hvort ég vildi fá þetta aftur og enn einu sinni fék ég að heyra það að það væri sko ekkert grín að vera með síkingu í hausnum. þannig að ég er nú bara að vinna í því að klára meðalið mitt með vonda bragðinu til að geðjast heimilisfólkinu á þessum bæ :)
En það er nú ekki mikið annað að frétta af mér, en þessi ómerkilega rostunga saga mín :) Ég ákvað að blogga svona til að koma mér hjá því aðeins lengur að taka til í ruslakompuni minni. Móðir mín setti skír fyrirmæli þegar ég kom heim í gær að hún væri sko að fara á jólahlaðborð og í kvöld væru konur úr vinnuni að koma til hennar og ég ætti að taka einstaklega vel til...fíla ekki svona fréttir, ég sem ætlaði að vera í jólafríi í dag og gera ekki neit.
Jæja ég held að ég geti ekki komið mér lengur hjá tiltekt með bloggi, ég er því að hugsa um að kveðja í bili....sæl að sinni :)
Þá er maður komin í jólafrí, þó ótrúlegt megi virðast þá vildi svo skemmtilega til að þessi blessuðu próf kláruðust :) ekki verður gefið upp á þessu stigi málsins hvernig gekk enda hef ég ekki hugmynd um það, þetta er allt spurning um það hvort að kennarinn verði sammála öllu því sem ég skrifaði, bæði í bulli og alvöru :)
Það hefur nú ekki mikið gerst að undanförnu enda er ég bara búna að vera að læra svona að mestu leiti. Fór reyndar í vinnuna um helgina sem var bara fínt sko svo breyttist ég í hamstur á laugardaginn og rostung á sunnudaginn. Þannig var að endajaxlinn minn var með einhver mótmæli. Byrjaði að finna smá til á föstudaginn en var nú ekkert að kippa mér upp við það, á laugardaginn var ég orðin smá bólgin öðrumegin...s.s. orðin eins og hamstur. Ég var heldur ekkert að kippa mér neitt upp við það, ætlaði bara að bíða þar til þetta færi. En um nóttina vaknaði ég doldið mikið illt í kjaftinum en það eina sem var í stöðuni svona um miðja nótt var að snú sér bara á hina hliðina og halda áfram að kúra. En þegar ég vaknaði á sunnudagsmorguninn kíkti ég í spegil og ómæ god....ég var eins og rostungur. Við erum að tala um að það var eins og ég væri búin að troða heilum húbba búbba tyggjópakka í kinnina og geyma hann þar. Mér fannst þetta nú pínu fyndið verð ég að segja. Fór niður þar sem að Snorri og mamma voru sýndi þeim fyndna rostunga andlitið mitt, í von um að þeim myndi finnast þetta pínu fyndið. En henni móður minni var ekki skemmt, hún bara ákallaði guð nokkrum sinnum. Henni fannst þetta bara ekkert fyndið og ekki SNorra heldur, þetta var s.s. misheppnaður brandari á sunnudagsmorgni. Mamma skipaði mér upp að klæða mig því nú færi ég til læknis og fengi meðal. Ég reyndi samningaviðræður um að ég mætti fá mér að borða og fara í sturtu fyrst því ég gæti ekki farið með svona skítugt hár til læknis. Þessar kröfur mínar voru ekki samþyktar. Mér var bara sagt að drífa mig því það væri sko stórhættulegt að vera með síkingu í hausnum, og svo spurði hún hvort ég ætla að reyna að kála mér eða hvað. Það var nú ekki það sem ég ætlaði að gera sko, ég meina kannski ætlaði endajaxlinn að kála mér, það var nú einu sinni hann sem var með mótmæli, ekki ég. En ég byrjaði s.s. þennan annars ágæta sunnudag á því að fara í heimsókn til læknis með móður mína og Snorra í eftirdragi, þau komu með sem andlegur stuðningu þar sem læknar eru erkióvinir mínir.
En ég er núna að taka einhverjar ógeðslegar síklatöflur með vondu bragði. Hætti reyndar að taka þær á mið. því mér fannst nóg komið og bólgan var svona næstum öll farin. Þegar hann faðir minn komst að því vissi ég ekki hvert hann ætlaði, hann skipaði dóttur sinni að gjöra svo vel að taka þessar töflur og ekkert múður með það, og svo spurði hann hvort ég vildi fá þetta aftur og enn einu sinni fék ég að heyra það að það væri sko ekkert grín að vera með síkingu í hausnum. þannig að ég er nú bara að vinna í því að klára meðalið mitt með vonda bragðinu til að geðjast heimilisfólkinu á þessum bæ :)
En það er nú ekki mikið annað að frétta af mér, en þessi ómerkilega rostunga saga mín :) Ég ákvað að blogga svona til að koma mér hjá því aðeins lengur að taka til í ruslakompuni minni. Móðir mín setti skír fyrirmæli þegar ég kom heim í gær að hún væri sko að fara á jólahlaðborð og í kvöld væru konur úr vinnuni að koma til hennar og ég ætti að taka einstaklega vel til...fíla ekki svona fréttir, ég sem ætlaði að vera í jólafríi í dag og gera ekki neit.
Jæja ég held að ég geti ekki komið mér lengur hjá tiltekt með bloggi, ég er því að hugsa um að kveðja í bili....sæl að sinni :)
Almáttugur
30. nóvember 2006 klukkan 22:58
Halló
Viðtökurnar við síðasta bloggi hafa verið frábærar og svei mér þá ég held bara að við séum komin með efni í stór hljómsveit hérna :) ævingar byrja eftir prófin....það er kannski ekki svo sniðugt að vera að spila mikið meðan á prófunum stendur :) þið fáið sko prógram yfir ævingar eftir próf...þetta verður mjög stíft ;)
Ég komst að því núna áðan að lífi mínu mun ljúka þann 19. janúar stundvíslega kl 15:00. Þetta er dagurinn sem endajaxlarnir verða teknir.
Ég reyndi að semja við tannsan áðan um að það væri alveg gott að hafa þá og mér liði bara mjög vel, hann var ekki sammála alveg sama hvaða rök ég kom með. Hann vill sumsé frekar kála mér heldur en að leyfa mér að hafa tennurnar mínar þessi þverhaus. Ég verð að játa að ég er mjög stressuð þar sem að ég held að ég sé ein sú hræddasta við sprutur og allt svona subbulegt læknis dót, ég verð s.s. aldrei sprautusjúklingur, ég væri löngu dottin út áður en ég gæti fundið æðina og hvað þá að ég gæti sprautað mig.
Ég má valla heyrt talað um sprutu, þá verð ég hvít í framan og svo stein líður yfir mig. Ég veit þess vegna ekki alveg hvernig ég á að komast í gegnum þetta, við erum að tala um að hann þarf að gefa mér sprautu og koma með hníf upp í kjaftinn á mér. Það líður yfir mig við sprutuna en svo dey ég þegar hnífurinn kemur, ég get svo svarið það.
Ég fór einu sinni í littla saklausa bólusetningu þegar ég var í grunnskóla. Mamma fór með mér til halds og traust þar sem hún vissi upp á hár hvað dóttir hennar er mikill aumingi. Ég settist hjá hjúkkuni sem var ágætis kona alveg, ég var búin að safna kjarki í svona 3 daga. Þegar hún er svo búin að sótthreinsa á mér hendina kemur sprutan og BAMM beint í upphandleggin á mér. Við þetta var ég nú alveg róleg sko enda einum of mikil gelgja í það að fara að væla e-ð yfir þessu þó þetta hafi nú verið alveg drullu vont sko. En þegar ég kom út, guð minn góður. All í einu varð allt doppótt og ég staulaðist að næsta stól og settist þar og beið þar til ég gæti séð heiminn í réttu ljósi aftur og eftir að ég yrði eðlilega bleik í framan en ekki eins og Snæfinnur snjókall. Þarna fór kúlið s.s. á einu bretti fyrir framan allt hitt fólkið sem var að koma í sömu sprautu og ég...frábært alveg fyrir eðal gelgju í 8. bekk eða þannig. Svona er mar nú mikill aumingi. En þetta var bara ein smá reynslusaga úr lífi aumingja. Ég er sko búin að ákveða að hún móðir mín fær þann "heiður" að koma með mér í þetta vesen og hún skal sko fá að halda í hendina á mér allan tímann hvort sem henni líkar betur eða verr. Svo þegar ég verð eins og naggrís í framan þarf hún líklega að hlusta á tuðið í mér yfir því, erfitt hlutverk að vera móðir, alveg búin að komast að því.
Ef svo illa skildi vilja til að ég gæfi upp öndina þarna í stólnum hjá honum þá vil ég bara þakka ykkur kæra fólk fyrir samveruna í lífinu...þetta hefur bara verið alveg ágætt, einhver má eiga jaxlana mína svona til minningar ef hann vill, semjið bara við tansa um það.
Jæja ég held að þetta sé nóg í bili....ég held að það sé kominn tími á það að sú dauðvona kveðji að sinni....sæl að sinni :)
Viðtökurnar við síðasta bloggi hafa verið frábærar og svei mér þá ég held bara að við séum komin með efni í stór hljómsveit hérna :) ævingar byrja eftir prófin....það er kannski ekki svo sniðugt að vera að spila mikið meðan á prófunum stendur :) þið fáið sko prógram yfir ævingar eftir próf...þetta verður mjög stíft ;)
Ég komst að því núna áðan að lífi mínu mun ljúka þann 19. janúar stundvíslega kl 15:00. Þetta er dagurinn sem endajaxlarnir verða teknir.
Ég reyndi að semja við tannsan áðan um að það væri alveg gott að hafa þá og mér liði bara mjög vel, hann var ekki sammála alveg sama hvaða rök ég kom með. Hann vill sumsé frekar kála mér heldur en að leyfa mér að hafa tennurnar mínar þessi þverhaus. Ég verð að játa að ég er mjög stressuð þar sem að ég held að ég sé ein sú hræddasta við sprutur og allt svona subbulegt læknis dót, ég verð s.s. aldrei sprautusjúklingur, ég væri löngu dottin út áður en ég gæti fundið æðina og hvað þá að ég gæti sprautað mig.
Ég má valla heyrt talað um sprutu, þá verð ég hvít í framan og svo stein líður yfir mig. Ég veit þess vegna ekki alveg hvernig ég á að komast í gegnum þetta, við erum að tala um að hann þarf að gefa mér sprautu og koma með hníf upp í kjaftinn á mér. Það líður yfir mig við sprutuna en svo dey ég þegar hnífurinn kemur, ég get svo svarið það.
Ég fór einu sinni í littla saklausa bólusetningu þegar ég var í grunnskóla. Mamma fór með mér til halds og traust þar sem hún vissi upp á hár hvað dóttir hennar er mikill aumingi. Ég settist hjá hjúkkuni sem var ágætis kona alveg, ég var búin að safna kjarki í svona 3 daga. Þegar hún er svo búin að sótthreinsa á mér hendina kemur sprutan og BAMM beint í upphandleggin á mér. Við þetta var ég nú alveg róleg sko enda einum of mikil gelgja í það að fara að væla e-ð yfir þessu þó þetta hafi nú verið alveg drullu vont sko. En þegar ég kom út, guð minn góður. All í einu varð allt doppótt og ég staulaðist að næsta stól og settist þar og beið þar til ég gæti séð heiminn í réttu ljósi aftur og eftir að ég yrði eðlilega bleik í framan en ekki eins og Snæfinnur snjókall. Þarna fór kúlið s.s. á einu bretti fyrir framan allt hitt fólkið sem var að koma í sömu sprautu og ég...frábært alveg fyrir eðal gelgju í 8. bekk eða þannig. Svona er mar nú mikill aumingi. En þetta var bara ein smá reynslusaga úr lífi aumingja. Ég er sko búin að ákveða að hún móðir mín fær þann "heiður" að koma með mér í þetta vesen og hún skal sko fá að halda í hendina á mér allan tímann hvort sem henni líkar betur eða verr. Svo þegar ég verð eins og naggrís í framan þarf hún líklega að hlusta á tuðið í mér yfir því, erfitt hlutverk að vera móðir, alveg búin að komast að því.
Ef svo illa skildi vilja til að ég gæfi upp öndina þarna í stólnum hjá honum þá vil ég bara þakka ykkur kæra fólk fyrir samveruna í lífinu...þetta hefur bara verið alveg ágætt, einhver má eiga jaxlana mína svona til minningar ef hann vill, semjið bara við tansa um það.
Jæja ég held að þetta sé nóg í bili....ég held að það sé kominn tími á það að sú dauðvona kveðji að sinni....sæl að sinni :)
Söngkona
21. nóvember 2006 klukkan 02:59
Halló halló
Ég hef ákveðið að koma með nokkrar línur hérna á þetta blessaða blogg mitt. Það er ekkert að frétta af mér, engir merkilegir atburðir hafa átt sér stað í lífi mínu undanfarið, svona er þetta bara ;) en ég er nú samt að hugsa um að bulla e-ð í ykkur :) ástæða þess að ég hef ákveðið að bloggar hérna er sú að ég er komin með nóg af því að læra, búin að læra nóg af þýsku og búin að lesa svona flest allt sem ég finn um orustuna um Stalíngrad, sem er sko ekkert lítið skal ég ykkur segja...og því hef ég ákveðið að taka mér smá pásu:)
Langar reyndar að deila því með ykkur sem ekki hafið uppgvötað hversu sniðugt fyrirbæri tónlist.is er. Ég er s.s. áskrifandi að þessari síðu, eða rétt er það sagt hann faðir minn er það en ég er notandinn og leyfi honum að hlusta svona stundum og stundum ef ég finn e-ð skemmtilegt sem er við hans hæfi. Annas er það hans hlutverk að borga fyrir aðganginn á þessa síðu ;) En já ég mæli sko með því að allir fái sér aðgang að þessari síðu, búin að skanna flest allar jólaplöturnar og sonna bara með þessari síðu...ótrúlega sniðugt.
Veit samt ekki alveg hversu sniðugt heimilisfólkinu finnst það að ég sé með aðgang að síðuni, því ég sting hedfóninum í samband stilli í botn og syng svo hástöfum með. Þar sem að ég syng kannski ekkert voða vel þá er nú kannski ekkert voða gaman að þurfa að hlusta á gaulið í mér, held nebla að það komi stundum út eins og það sé verið að kála ketti. Reyndi t.d. að syngja fyrir Snorra um daginn, hann tók ekki vel í það að ég héldi fyrir hann tónleika...skil ekki af hverju, mér finnst ég syngja svo glimrandi vel þegar ég er með tónlistina í eyrunum og heyri ekkert í mér.
Ég er t.d. búin að vera meðlimur Sálarinnar í kvöld og búin að syngja á tónleikum í allt kvöld og standa mig voða vel...reyndi að syngja fyrir mömmu áðan en hún sagði mér bara að lækka í þessu drasli...augljóslega ekki hrifin af fögrum söng dóttur sinnar.
En svoan er þetta bara....listamaðurinn ég er bara e-ð misskilinn...hver veit nema að ég verði kannski uppgvötuð einn daginn..hitti kannski Einar Bárða í bónus eða e-ð og hann uppgvötar mig, annað eins hefur nú gerst :)
En jæja þetta átti nú bara að vera svona smá innlegg, ég held að þetta sé komið gott, ég ætla bara að halda áfram í söngnum með Stebba Hilmars...við erum nú bara nokkuð góð saman þó ég segi sjálf frá sko ;) en jæja nú er nóg komið...sæl að sinni :)
P.S. Ég ætti kannski að lýsa eftir meðlimum í hljómsveit hérna, ég get kannski gaulað því ekki kann ég að spila á hljóðfæri sökum þess hversu óþolinmóð ég er. Lærði að spila góða mamma og blokkflautu hérna í denn og gafst svo upp. Þetta er kannski ágætis dæmi um það hversu óþolinmóð ég get verið, lærði einfaldasta lag í heimi og það var einum of fyrir mig ;)
En allavega ég lýsi eftir meðlimum í bandið mitt...Adda og Íris ég veit t.d. að þið spilið, þannig að þið sleppið ekki :)
Ég hef ákveðið að koma með nokkrar línur hérna á þetta blessaða blogg mitt. Það er ekkert að frétta af mér, engir merkilegir atburðir hafa átt sér stað í lífi mínu undanfarið, svona er þetta bara ;) en ég er nú samt að hugsa um að bulla e-ð í ykkur :) ástæða þess að ég hef ákveðið að bloggar hérna er sú að ég er komin með nóg af því að læra, búin að læra nóg af þýsku og búin að lesa svona flest allt sem ég finn um orustuna um Stalíngrad, sem er sko ekkert lítið skal ég ykkur segja...og því hef ég ákveðið að taka mér smá pásu:)
Langar reyndar að deila því með ykkur sem ekki hafið uppgvötað hversu sniðugt fyrirbæri tónlist.is er. Ég er s.s. áskrifandi að þessari síðu, eða rétt er það sagt hann faðir minn er það en ég er notandinn og leyfi honum að hlusta svona stundum og stundum ef ég finn e-ð skemmtilegt sem er við hans hæfi. Annas er það hans hlutverk að borga fyrir aðganginn á þessa síðu ;) En já ég mæli sko með því að allir fái sér aðgang að þessari síðu, búin að skanna flest allar jólaplöturnar og sonna bara með þessari síðu...ótrúlega sniðugt.
Veit samt ekki alveg hversu sniðugt heimilisfólkinu finnst það að ég sé með aðgang að síðuni, því ég sting hedfóninum í samband stilli í botn og syng svo hástöfum með. Þar sem að ég syng kannski ekkert voða vel þá er nú kannski ekkert voða gaman að þurfa að hlusta á gaulið í mér, held nebla að það komi stundum út eins og það sé verið að kála ketti. Reyndi t.d. að syngja fyrir Snorra um daginn, hann tók ekki vel í það að ég héldi fyrir hann tónleika...skil ekki af hverju, mér finnst ég syngja svo glimrandi vel þegar ég er með tónlistina í eyrunum og heyri ekkert í mér.
Ég er t.d. búin að vera meðlimur Sálarinnar í kvöld og búin að syngja á tónleikum í allt kvöld og standa mig voða vel...reyndi að syngja fyrir mömmu áðan en hún sagði mér bara að lækka í þessu drasli...augljóslega ekki hrifin af fögrum söng dóttur sinnar.
En svoan er þetta bara....listamaðurinn ég er bara e-ð misskilinn...hver veit nema að ég verði kannski uppgvötuð einn daginn..hitti kannski Einar Bárða í bónus eða e-ð og hann uppgvötar mig, annað eins hefur nú gerst :)
En jæja þetta átti nú bara að vera svona smá innlegg, ég held að þetta sé komið gott, ég ætla bara að halda áfram í söngnum með Stebba Hilmars...við erum nú bara nokkuð góð saman þó ég segi sjálf frá sko ;) en jæja nú er nóg komið...sæl að sinni :)
P.S. Ég ætti kannski að lýsa eftir meðlimum í hljómsveit hérna, ég get kannski gaulað því ekki kann ég að spila á hljóðfæri sökum þess hversu óþolinmóð ég er. Lærði að spila góða mamma og blokkflautu hérna í denn og gafst svo upp. Þetta er kannski ágætis dæmi um það hversu óþolinmóð ég get verið, lærði einfaldasta lag í heimi og það var einum of fyrir mig ;)
En allavega ég lýsi eftir meðlimum í bandið mitt...Adda og Íris ég veit t.d. að þið spilið, þannig að þið sleppið ekki :)